Επιφανειακά Αρμενία και Καζακστάν δεν φαίνεται να μοιράζονται κάτι κοινό, η Αρμενία είναι ένα μικρό κράτος του νοτίου Καυκάσου με τρία εκατομμύρια ανθρώπους πληθυσμό, εθνικά ομοιογενής και πολιτικά ζωντανή, διαθέτει περιορισμένες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και ένα περιβάλλον ασφαλείας εξαιρετικά πολύπλοκο και επικίνδυνο. Το Καζακστάν είναι το κράτος με τη μεγαλύτερη οικονομία στην κεντρική Ασία, έχει αφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές και ορυκτά, και έναν ανομοιογενή εθνικά πληθυσμό 20 εκατομμυρίων.
Επίσης το Καζακστάν είναι σε έκταση η ένατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, έχει άριστες σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες και εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα ως την Κίνα. Παρά τις διαφορές τους όμως οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν κοινές στρατηγικές προκλήσεις, προσπαθούν να υπερασπίσουν την εθνική κυριαρχία και την ευημερία τους σε μια Ευρασία που είναι κατακερματισμένη αν όχι θρυματισμένη, εν μέσω ζωνών πολέμου και έντονων γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Οι δύο χώρες θέλουν και προσπαθούν να διατηρήσουν και να ενισχύσουν τις de jure συμμαχικές σχέσεις τους με τη Ρωσία, αλλά και να οικοδομήσουν ισχυρότερες σχέσεις συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι απαντήσεις τόσο της Αρμενίας όσο και του Καζακστάν σε αυτές τις προκλήσεις είναι παρόμοιες αν όχι κοινές, και οι δύο θεωρούν την διαφοροποίηση, την διασυνδεσιμότητα και την ειρηνική συνύπαρξη ως πυλώνες μιας νέας εξωτερικής πολιτικής που βελτιώνει την θέση τους στον κόσμο αλλά και τις καθιστά ένα είδος μπαλαντέρ μεταξύ διαφορετικών γεωγραφικά περιοχών και ανταγωνιστικών οικονομικών μπλοκ. Σε μια περίοδο γεωπολιτικού κατακερματισμού και έντονου διεθνούς ανταγωνισμού, επιδιώκουν έναν κοινό στόχο την μετατροπή της γεωγραφικής θέσης σε πλεονέκτημα και πηγή στρατηγικής επιρροής αλλά και μηχανισμό διατήρησης και ενίσχυσης της εθνικής τους κυριαρχίας. Αρμενία και Καζακστάν συγκλίνουν τόσο στην εξωτερική πολιτική όσο και στην οικονομική και αναπτυξιακή πολιτική, και δημιουργούν επιτυχημένες και παραγωγικές επιχειρηματικές, τεχνολογικές και αμυντικές συνέργειες που επιδρούν θετικά στις ευρύτερες συνθήκες της κεντρικής Ασίας και της Κασπίας.
Οι εκλογές του Ιουνίου του 2026 στην Αρμενία λειτούργησαν ως παράγων επικύρωσης και επιβράβευσης μιας εξωτερικής πολιτικής που στηρίχθηκε στην διαφοροποίηση των εταιρικών και οικονομικών σχέσεων της Αρμενίας με άλλες χώρες και κέντρα επιρροής, αλλά και την οικοδόμηση πολλαπλών σχέσεων στρατηγικής και αμυντικής συνεργασίας. Η εκλογική νίκη του Πρωθυπουργού Νικόλ Πασινιάν επιβεβαίωσε ότι μεγάλη μερίδα των Αρμενίων επιθυμεί στενότερες σχέσεις με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και διατήρηση και καλλιέργεια πραγματιστικών σχέσεων με περιφερειακές δυνάμεις όπως η Ρωσία και το Καζακστάν. Μετά το σοκ των πολέμων της περιόδου 2020 – 2023, και την απώλεια του ελέγχου του Ναγκόρνο Καραμπάχ, οι περισσότεροι Αρμένιοι είναι δυσαρεστημένοι με την περιορισμένο βοήθεια που είχαν από τη Μόσχα, και επιθυμούν πλέον η Αρμενία να μην εξαρταται μονομερώς από οποιαδήποτε μεγάλη δύναμη. Για την Αρμενία η μέθοδος της στρατηγικής διασυνδεσιμότητας και των πολλαπλών εταιρικών σχέσεων θεωρείται πλέον ο καλύτερος δρόμος για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων της χώρας, καθώς η χώρα επιθυμεί να είναι το σταυροδρόμι μεταξύ Κασπίας, Μαύρης Θάλασσας, Περσικού Κόλπου, κεντρικής Ασίας και Ευρώπης.
Δημήτρης Θωμάς – Δημοσιογράφος Διεθνολόγος (dimitristhomas73@gmail.com)


